Skip to content

Molekularne dowody na przenoszenie wirusa Ebola drogą płciową czesc 4

1 miesiąc ago

488 words

Dla przejrzystości wizualnej sieć była ograniczona do 100 genomów. Numery dostępu GenBank dla badanych genomów są następujące: dla P liczba to KT587343, dla S liczba to KT587344, dla SB liczba to KT587346, a dla SFW liczba to KT587345. Każdy kolorowy wierzchołek reprezentuje próbkowany wirusowy haplotyp. Rozmiar wierzchołka jest proporcjonalny do liczby próbkowanych sekwencji. Sekwencje genomów w tym badaniu pokazano na różowo. Fioletowe wierzchołki (SPB) wskazują próbki z ostatniej znanej grupy przypadków EVD w Liberii przed infekcją pacjenta omówioną w tym raporcie. Inne kolory wskazują odpowiednie kraje pochodzenia. Krawędzie nie są rysowane w skali; znaki kreskowania wskazują liczbę podstawień wzdłuż każdej krawędzi. Wierzchołek SL2 reprezentuje dziedziczny haplotyp, który prawdopodobnie został wprowadzony do Liberii wiosną 2014 roku. Cztery zmontowane genomy EBOV zostały porównane ze wszystkimi publicznie dostępnymi sekwencjami (796 genomów, w tym 56 z przypadków w Liberii 12-19) od wybuchu w Afryce Zachodniej (wariant Makona) .20 Wyniki były zgodne z seksualnym przeniesieniem EBOV od osoby, która przeżyła, do Pacjent. Najpierw genom EBOV od pacjenta zgrupował filogenetycznie z innymi genomami uzyskanymi od pacjentów z Liberii i był odmienny od sekwencji od pacjentów w Gwinei, Sierra Leone i Mali (Figura 2). W związku z tym jest mało prawdopodobne, aby pacjent został zarażony z powodu nieudokumentowanego przywrócenia EBOV do Liberii z sąsiedniego kraju z trwającą transmisją.
Po drugie, przed potwierdzeniem EVD u pacjenta, ostatnia znana grupa przypadków EVD w Liberii (29 grudnia 2014 r., Do 19 lutego 2015 r.) Została powiązana z pojedynczym przypadkiem indeksu z wioski w pobliżu mostu na rzece Św. Pawła, a trzy zsekwencjonowane genomy EBOV z tego skupienia (LIBR0993, LIBR1195 i LIBR1413) zgrupowane razem w linii ewolucyjnej (SPB na Figurze 2), które nie były spokrewnione z genomem EBOV od pacjenta.21 Dlatego zakażenie u tego pacjenta jest mało prawdopodobne. pochodzi z tej grupy przypadków EVD.
W końcu, genomy EBOV od pacjenta i osobnika, który przeżył, różniły się tylko w jednej pozycji (11 263) w 15808 nukleotydach, co jest zgodne z bezpośrednią transmisją EBOV (Figura 2 i Tabela 1). Warto zauważyć, że genomy EBOV od pacjenta i osoby pozostałej przy życiu dzieliły osiem podstawień względem haplotypu przodków (SL2) 15, który, jak się uważa, został pierwotnie wprowadzony do Liberii12, a trzy z tych substytucji do tej pory były widoczne tylko w wirusach, które uległy zakażeniu. pacjenta i osoby, która przeżyła (wykres 2 i tabela 1). Chociaż uzyskano tylko x głębokość sekwencjonowania dla kilku z tych pozycji (po korekcie dla podwójnych odczytów), wykrywanie w próbce nasienia dla każdego z podstawień, które odróżniało sekwencję EBOV pacjenta od haplotypu przodków SL2, wskazuje na bliskie powiązanie epidemiologiczne. Genom EBOV uzyskany od starszego brata ocalałego dzielił pięć z ośmiu substytucji z genomem EBOV pacjenta i osoby przeżywającej, co sugeruje zaangażowanie starszego brata ocalałego w tym samym łańcuchu transmisyjnym (rys. 2 i tabela 1)
[przypisy: protetyka na implantach, implanty Warszawa, stomatologia implanty ]

Powiązane tematy z artykułem: implanty Warszawa protetyka na implantach stomatologia implanty